nog meer geronimo

Kinderzender Nickelodeon heeft de uitzendrechten van de animatiereeks Geronimo Stilton gekocht. Ik word daar niet vrolijk van.

Alhoewel ik de boeken van de irritante ("gi-ga-geitenkaas") muis verschrikkelijk vind, vind ik dat niet het grootste probleem. Veel problematischer vind ik de alomtegenwoordigheid van Geronimo Stilton. De boeken worden voor een habbekrats aangeboden bij Humo. Boekhandels hebben aparte Stiltontafels en Stiltonrekken. Het Nieuwsblad stopt elke week een Geronimokrant bij haar zondageditie. Vandaag zag ik de boeken van de muis zelfs in de fruit- en groenteafdeling van mijn lokale supermarkt (echt waar). Vorige maand verschenen weer 3 (drie!) nieuwe boeken van Geronimo en randfiguren. En in de toekomst worden kinderen door de muis ook nog eens bestookt via televisie. Wedden dat langspeelfilms en computergames nog zullen volgen?

Laat de boeken nog zo slecht zijn, zolang er ook nog ruimte is voor betere jeugdliteratuur is dat zo erg nog niet. Maar dat is nu net het grote probleem. Die ruimte is er niet meer. In hoeveel gezinnen gaat het volledige budget voor kinderboeken al op aan Geronimo Stilton? Hoeveel kinderen houden nog leestijd over om ook nog wat anders te lezen?

Stilton zou voor veel kinderen een opstap zijn naar de echte jeugdliteratuur? Ik geloof daar niet in! Hier en daar zal er wel een uitzondering tussen zitten. Maar de regel is dat Stilton kinderen vooral aanzet tot het lezen van nog meer.. Stilton.

Moeten we dat als leesbevorderaars blijven aanzien?

er is er een jarig

Ik ben nog nooit zo trots geweest op mijn eigen verjaardag dan op deze eerste verjaardag van Miel. We hebben er met ons drieën een schitterende dag van gemaakt. Cadeautjes, versiering, de Olmense zoo... Miel begreep niet wat er aan de hand was, maar hij heeft genoten. 's Avonds kregen we hem niet in slaap. En wie kleine kinderen heeft, weet dat dat betekent dat hij doodop was.

zeker lezen

De coole cowboy
(Tjibbe Veldkamp en Wouter Tulp)

"Ik was de Coole cowbow. Ik ging schieten. Pieuw! Pieuw!"
"En ik was jonkvrouw prinses."
"Er zijn toch geen prinsessen in het wilde westen?"
"Wel hoor, eentje. Die was op bezoek."

Zo begint het prentenboek De coole cowboy. Een jongen en een meisje willen spelen. Voor het jongetje is dat een stoer spel, dat zich afspeelt in het wilde westen en waarbij er uiteraard heel wat moet gestreden worden.
Het meisje echter ziet het veel romantischer en sprookjesachtiger, met toverprinsessen in de riddertijd die ontvoerd en bevrijd worden en trouwen met hun held. Precies die tegenstelling is de rode draad van dit prentenboek en wordt door Tjibbe Veldkamp meesterlijk verwoord. De twee kinderen hebben elkaar nodig, maar willen voortdurend de lijn van het spel naar hun hand zetten. Het verhaal bestaat puur uit de dialoog die de kinderen met elkaar voeren. Tjibbe Veldkamp hanteert heel geloofwaardig die kinderlijke taal. Zo spreken de personages bijvoorbeeld constant in de verleden tijd, wat typisch is voor spelende kinderen.
Knappe illustraties ook van Wouter Tulp, waarbij vooral de humor opvalt. Zo dragen de soldaten uit het meisjesspel roze handschoenen, dragen ze roze vaandels en schilden met roze motieven. Veel humor in de lichaamshoudingen ook, bijvoorbeeld als je ziet in welke houdingen de vluchtende ridders op hun paard zitten terwijl ze voor een kogelregen het kasteel in vluchten. Maar de humor is toch op zijn best als je ziet hoe de personages er vaak onwennig staan bij te kijken, alsof ze niet weten wat ze in het andere verhaal komen doen.

Een heerlijk verhaal over sexeverschillen. Een ode ook aan het spelen en aan de kinderlijke fantasie.

Voor 5+

mijn score: ====

André Sollie jarig

Vandaag wordt André Sollie 62. André evolueerde van illustrator via schrijver van leuke luchtige gedichtjes tot auteur van diepzinnige poëzie en hoogwaardig literair proza. Hij durft daarbij alle leeftijden aan zonder ook maar een moment op zijn knieën te gaan zitten.

Bij zijn poëziebundel Het ijzelt in juni (13+, Boekenwelp 1998) had ik voor het eerst een waaw-gevoel, zowel wat de gedichten als de illustraties betreft.

Met Wachten op matroos (5+, Gouden Griffel 2001, Boekenwelp 2001) schreef André een heerlijk prentenboek over verlangen, waarbij vooral de zuinigheid aan woorden een heel bijzondere sfeer oproept.

In Een raadsel voor Roosje (9+, Vlaamse Cultuurprijs Jeugdliteratuur 2008) komen illustraties, poëzie en proza weer heerlijk samen in een pakkend verhaal over verlies en troost.

Mijn score:

Het ijzelt in juni =====

Wachten op matroos ====

Nooit gaat dit over ===

Een raadsel voor Roosje =====

gelezen in de maand juni

Pest (Henk van Kerkwijk) - 14+ ===
De muur moet weg! (Heidi Walleghem en Leen Van Durme) - 7+ ==
Hanna en ik (Bettina Wegenast en Kerstin Meyer) - 8+ ===
De coole cowboy (Tjibbe Veldkamp en Wouter Tulp) - 5+ ====
Balthazar, de eenzaamste ezel ooit (Inge Misschaert en Marieke Coenen) - 5+ ===
De ongelooflijk bijzondere boekeneter (Oliver Jeffers) - 5+ ===
Hugo, dichter en politieman (Carl Norac en Kristien Aertssen) - 5+ ===

je bent jong en je wil wat

Gisteravond laat tijdens het zappen kwam ik uit op het laatste stukje van de TV Show van Ivo Niehe, waarin kinderen met talent aan bod kwamen. Ik kan echt opkijken naar kinderen en jongeren die al heel jong weten wat ze kunnen en welke richting ze uit willen gaan. Toen ik zelf zo oud was, droomde ik er nog van om een beroemd muzikant te worden. Het is heel anders uitgedraaid. Aan mijn muzikaal talent zit een grens. Maar ik ben nu wel perfect gelukkig met wat ik nu ben.

Op Youtube vond ik dit filmpje van Jake Haldenwang. Jake is dertien en speelt de pannen van het dak, alhoewel hij nog maar sinds zijn elfde gitaar speelt. En hij kiest voor muziek waarvan zijn leeftijdsgenoten naar alle waarschijnlijkheid nog nooit hebben gehoord. Ik kan daar echt van genieten. Niet alleen omdat Jake goed speelt, maar vooral ook omdat je gewoon voelt dat deze jongen een heel stukje wereld aan zijn voeten heeft liggen.

nee, ik ben geen fan

Geniet met me mee van dit schitterend stukje jeugdliteratuur:

In de gang zag ik oom Adelmuis staan.

'De sleutel! Alstublieft, de sleutel!' brulde ik.

Ik kon het niet meer ophouden!

'Hè? Wat? Gepeupel?' vroeg mijn oom en hield zijn hand achter zijn oor, om beter te kunnen horen.

'De sleutel! De sleutel van het TOILET!'

'Wat moet jij met ballet?'

'OOOOOM!' gilde ik nog wanhopiger in zijn oor. 'Ik heb de sleutel van de wc nodig!'

'Ah, de sleutel, ja... ik weet niet waar ik die gelaten heb. Misschien in de keukenla, of in mijn bureau... of, nee...' mompelde mijn oom.

'HET IS DRINGEND, OOM! ZEER DRINGEND!' gilde Benjamin, en trok oom Adelmuis aan zijn mouw.

Geweldig toch, die spraakverwarring: sleutel-gepeupel, toilet-ballet. En dan die schitterend onverwachte wending wanneer die oom niet meer weet waar hij de sleutel heeft gelaten. Heel verrassend en origineel! Geweldige karakterschets, vooral van die oom met de enorm goed gekozen naam 'Adelmuis'. Sterk qua inlevingsvermogen ook, dit stukje proza. Je voelt als lezer haast werkelijk wat het hoofdpersonage doormaakt. En dan spreek ik nog niet over de heerlijk suggestieve illustraties van een sleutel met een kaartje 'toilet' aan vast, het rolletje wc-papier boven elke bladzijde (een plezierige knipoog naar het onderliggende thema) en de erg geslaagde verschillende lettertypes in de tekst. Klasse!

Dit is wat door de kinderen in Vlaanderen momenteel het meest gelezen wordt.

(Fragment uit Welkom op kasteel Vrekkenstein van Geronimo Stilton)