dozen vol boeken

Gisteren ben ik na wat vakantie opnieuw gaan werken. Eerste taak: een hele waslijst aan mails lezen en beantwoorden. Na bijna drie weken dikt zo een lijst serieus aan.
Daarna ben ik in de zichtzendingen van februari en maart gedoken. Elke maand krijgen we van de boekhandel enkele dozen met alles wat er in jeugdboekenland verschenen is. Door de drukte van de Jeugdboekenweek is de zichtzending van februari blijven liggen. Die van april komt er spoedig aan, ik had dus een hoop werk.
Die zichtzendingen bekijken is een van de aangenaamste dingen van mijn job. Het uitpakken van zo een doos is als het openmaken van een verjaardagscadeau. Op zoek naar het lekkere koren tussen het kaf. Sommige boeken vallen al onmiddellijk af: die niet veel meer te bieden hebben dan glittertjes en geurtjes bijvoorbeeld. Of prentenboeken waar de barokke zeemzoetigheid vanaf druipt. Ook de zus van die bekende muisreporter komt er bij ons niet in, met haar broer alleen al is mijn pijngrens wel bereikt. En ook met de niveauboeken is kritische zin wel gepast. Het verhaal moet ook wat te bieden hebben.
Maar gelukkig zijn er ook wel weer boeken die je met liefde wil ontmoeten. Gevestigde waarden die weer met een nieuw werk uitpakken of onbekende namen waarvan de kaft en de eerste pagina me doen beslissen meer te lezen. Ik vertrek dan altijd naar huis met een stapel boeken onder mijn arm. Bedliteratuur voor zover Miel dat toelaat. Gelukkig begrijpt Marleen dat dit ook bij mijn job hoort.
Er zijn volgens mij weinig mensen die zo graag werk mee naar huis nemen...

paasochtend bij de bakker

Croissants en koffiekoeken bij het ontbijt, een stuk taart bij de koffie... Afgaande op de drukte die we vanmorgen bij de bakker tegenover ons konden zien is er op paasdag weer heel wat gesnoept. Het was weer aanschuiven tot buiten de deur. Toegegeven, de man maakt enorm lekkere dingen en mensen die dat weten komen soms van ver. Vanmorgen was het weer zoeken naar parkeerplaats in de straat. Ik telde op een bepaald moment meer dan veertig auto's.
Het is leuk om tegenover zo een bakkerij te wonen. Er is altijd wel leven rond de deur. Ook Miel geniet daarvan.
En praktisch is het ook. We kunnen als het druk is vlug een nummertje gaan trekken en een half uurtje later, tegen dat het bijna onze beurt is, gauw teruggaan. Wachten is er voor ons dus niet bij.

Voor mij was het een stuk taart met chocolademousse en een met fruit vandaag. Zalig pasen iedereen.

problemen met reacties?

Sommige lezers melden mij problemen om reacties te plaatsen. Ik heb het even getest en merk dat je het inderdaad soms meer dan 1 keer moet proberen voor je reactie binnenkomt.

Er wordt aan gewerkt.

foute cover

Soms vraag ik me af waarom boeken in vertalingen zo vaak een andere cover krijgen. Uitgevers denken enorm goed na over een cover, waarbij die dicht genoeg bij het verhaal dient te staan en tegelijk verkoopbaar moet zijn. Ik vraag me af of die maatstaven in een ander land dan plots anders zijn. Nu ja, als het goed gedaan is, is er niets mis mee.

Op haar blog kondigt Marjolijn Hof de Noorse vertaling van Een kleine kans aan. Wie het boek gelezen heeft moet toegeven dat het een magistraal werk is, waarin Marjolijn op een hoogst amusante manier speelt met de kinderlijke logica. De Nederlandse versie (Querido) heeft overigens een prima cover, waarop een meisje waarvan je je kan voorstellen dat het hoofdpersoon Kiek is met haar muis te zien is. Wie het boek kent weet dat net die muis de sleutel is van Kieks poging om de kans dat haar vader sneuvelt op militaire missie te verkleinen: er zijn minder kinderen met een dode muis én een dode vader dan kinderen met alleen maar een dode vader.

De Duitse vertaling heeft dezelfde uitstekende cover meegekregen (wel jammer vind ik de titel Tote Maus fur Papas Leben die volgens mij veel te veel van de plot verklapt). De Fransen hebben er weer een andere cover van gemaakt die er wel mee door kan, al vind ik hem iets te kinderlijk.

Maar een absolute misser vind ik nu die nieuwe Noorse cover. Het meisje op de foto kan volgens mij nooit Kiek zijn. Niet alleen lijkt ze veel te oud voor een meisje dat nog die kinderlijke logica hanteert, maar de manier waarop ze wordt afgebeeld maakt het nog ongeloofwaardiger. Ik stel me Kiek voor als een clevere, ietwat stoere, bijdehandse meid en niet als een tuttebel met staartjes. En dan die pose! Het meisje op de foto lijkt me meer bezig met het verleiden van zieke oude viezeriken dan met het bedenken van een plan om haar vader te redden. Nog een fout: de muis op de Noorse cover is dood, terwijl die op de Nederlandse cover leeft. Een levende muis laat veel meer ruimte voor het spanningsveld Zou ik? Is dit wel goed? Doe ik het nu of doe ik het niet?

Ik vraag me af of Marjolijn Hof wel haar zeg heeft mogen doen over de keuze van deze cover.

ronde van vlaanderen houdt mensen van geloof

Het feit van den geloofsafval in Vlaanderen.

... Moet ik vermelden: al de moderne plezieren, die in ons land, niet het minst op Zon- en feestdagen, ja zelfs in den vastentijd worden ingericht, wat wijst op een geest van onverstorvenheid en heidenschheid, alsof de "Kerk" van geen tel meer ware! De verzuimenis van den Paaschplicht en van de Zondagmis maakt onze groote kerken woestijnenzaam en laat de vele biechtstoelen leeg.

't Is al toerisme en sport wat de klok slaat. De coureur is de held van den Zondag, en als er maar een optocht is, ons volk heeft dat graag: 't is tering en nering, maar de indruk! Er is geen indruk, er is enkel uitdrukking. Ons volk houdt van straatlawaai en landjuweel. Het leeft en denkt niet godsdienstig diep.

uit: De geloofsafval in Vlaanderen, E.P.L-J. CALLEWAERT, Antwerpen 1933

gelezen in de maand maart

Het elfenkind (Sonya Hartnett) - 15+ ===
De hondeneters (Marita de Sterck) - 14+ =====
Prinsessenacademie (Shannon Hale) - 12+ ===

Zullen we een bos beginnen? (Jaap Robben en Benjamin Leroy) - 7+ ====

even weg

Het is een paar dagen stil geweest op Lettererf. De reden is dat we er met ons drieën even tussenuit waren. Onze eerste echte gezinsvakantie sinds Miel er is. In De Haan, de mooiste kustgemeente tussen heel veel lelijkheid.

Het was genieten van de zon, zoeken naar plekjes uit de wind, en die wind dan weer volop trotseren tijdens een fietstocht door de polders. Mooie dingen gezien tijdens dat tochtje: Meetkerke, een idyllisch dorpje met een paar kasseistraten en een gezellig cafeetje. In het oude kerkje wordt een eeuwenoud Mariabeeld vereerd. En je kon er een briefje achterlaten. Overmorgen worden we met ons drieën genoemd tijdens de misviering. Een raar gevoel. Misschien waait er toch iets van over naar de andere kant van het land. Als ik zondag plots een gelukzalig gevoel over me voel trekken weet ik vanwaar het komt.

Ook nog gezien: twee betonnen bruggen middenin de polders. De ene zat boven een spoorweg. De andere lag een paar tientallen meters verder en liep volgens mij nergens over. Er liep trouwens ook geen weg overheen. Gewoon twee bruggen die daar al jaren staan brug te zijn. Zonder doel. Heel surrealistisch. Jammer dat ik mijn fototoestel net niet bij me had.

Dat fototoestel werd de rest van de vakantie trouwens gulzig gebruikt om foto's te nemen van onze kleine vent. Je weet hoe dat gaat. Daarom een foto van Miel in het zwembad. Dat vond hij geweldig. Kijk maar.